"Kukkumine 2" film incelemesi: Korku yerini tırmanış klişelerine bıraktı

Scott Mann'ın 2022 yılında çektiği "Kukkumine" (Düşüş) filmi, yükseklik korkusu ve çıkışsız bir durumun yarattığı gerilimle küçük bütçeli bir yapımın nasıl etkili olabileceğini göstermişti. İki kadının yüzlerce metre yükseklikteki terk edilmiş bir televizyon kulesine tırmanıp paslı merdivenin düşmesiyle mahsur kalmasını konu alan film, orijinal fikri ve seyirciyi ekrana kilitleyen yapısıyla öne çıkmıştı.

Yönetmen kardeşler Michael ve Peter Spierig'in çektiği "Kukkumine 2: Deadpoint" ise bahisleri efektler ve yükseklikle artırmayı denese de ilk filmden çok daha az etki bırakıyor. Bunun nedeni büyük ölçüde hikâyenin, insanların bir dağı fethetmeye çalıştığı sayısız senaryoyla kaçınılmaz karşılaştırmalara yol açan dağcılık klişelerinin alanına çekilmiş olması. Televizyon kulesinin yerini bu kez Tayland'daki kurgusal Kwani Dağı alıyor ve film daha açılış sahnesinde birden fazla insan hayatı talep ediyor.

Karakterler tek boyutlu, gerilim yetersiz

Devam filmleri, önceki filmin başarısını neyin getirdiğini ve kanonu sürdürmek için neyin geliştirilmesi gerektiğini dikkatle incelemeli. Ancak burada kolay bir yanıta varılmış: düşmek. Olay örgüsü ilk filmle bağlantılı hale getirilmeye çalışılınca, karakterlerin tek boyutluluğu ve aptallığı zamanla rahatsız edici biçimde sıkıcı bir hal alıyor.

İlk filmdeki mantıksızlıklar da sürüyor: dağa tırmanmanın neden gerekli olduğu bir türlü ikna edici biçimde açıklanamıyor. Filmde başkarakter Jax Hunter (Harriet Slater), önceki bölümde kuleden düşerek ölen kız kardeşi Shiloh Hunter'ın yasını tutuyor. İnternette ölümünden sonra #fallgirl olarak anılan kız kardeşi olan Jax'in dağa tırmanmaktan vazgeçmek için yeterince sebebi olabilir. Ancak kız kardeşinin üniversite arkadaşı Luce (Arsema Thomas) ile tanıştıktan sonra, kız kardeşinin anısına Kwani Dağı'nın tahta yürüyüş yoluna tırmanmaya ikna edilmesi uzun sürmüyor. Ardından kızların Tayland gezisini anlatan turizm reklamı tadında bir montaj geliyor. Beklenenin aksine yerliler onları dağa çıkmamaları konusunda uyarıyor; ancak şans eseri, yüklü bir ücret karşılığında onları ölümcül yürüyüş yoluna çıkarmayı kabul eden Tom (Jon Platt) ile karşılaşıyorlar.

Üç etapta tırmanış, tek amaç Jax'i geliştirmek

Hikâye bu kez tek bir kuleyle sınırlı kalmıyor; Kwani Dağı'na tırmanış ölümcül sonun her an gelebileceği üç aşamaya ayrılıyor. Önce merdiven tırmanışı, sonra dağın çevresini dolaşan tahta yürüyüş yolu ve son olarak "özgürlüğe son 12 metre". Gevşek somunlar, bağlama halatları ve yürüyüş yolu kalasları üzerine yakın planlar, aşağıda uzanan manzaranın baş döndürücü POV çekimleriyle gerilim artırılmaya çalışılıyor. Dağcılık deneyimi olmayan başkarakterlerin aptallığına, Luce'un akıl almaz güvenlik eksikliği ve kartpostal tadında cesaret telkinleri de ekleniyor. Gerçek bir gerilim yaratma potansiyeli olsa da zamanla, devam filminin gizli amacının yalnızca Jax'i üçüncü film için yeterince geliştirmek olduğu hissi ağır basıyor. Dağdaki olaylara, Jax'in bir buçuk saatte ulaştığı absürt kişisel gelişimini gerekçelendirmek için kız kardeşiyle ilgili anılar eklenmiş. Genel olarak, dağda bulunmanın net bir nedeni olmadığı için gerilim doruk noktasına ulaşamıyor.

İlk "Kukkumine" viral başarısı ve Netflix desteğiyle dikkat çekmeseydi kolayca gözden kaçabilirdi. Hikâyenin gücü iyi mekân kullanımı ve sosyal medyada pazarlanması kolay şaşırtıcı bir dönüşten geliyordu. Bu sayede kısa klipler halinde, yapay zekâ sesinin özet okuduğu videolarla benim de karşıma çıktı. İnternette filmleri küçük lokmalar halinde tüketme eğilimi oldukça yaygın ve bu formatta gastronomik benzetmeyle fast food olarak nitelendirmek yerinde: yoğun olay, gerilim ve efektlerle dolu bir klip tam bir kalori bombası. Filmleri kısa biçimde tüketmek gerçek izleme deneyiminden çok uzak olsa da, bu tür atıştırmalık tüketim, film internet üzerinden niş kitlenin ötesine geçtiğinde yapımcılara fayda sağlayabilir. "Kukkumine"nin görsel çözümleri anlatı eksikliklerine rağmen etkileyici: pas rengi boş çölün ortasındaki devasa kule ürperti yaratıyor ve filmin dönüm noktası yeterince şaşırtıcı olduğu için artı puanı hak ediyor. "Kukkumine 2" ise sanki kuryenin birkaç lokma aldığı ve içeceğin devrildiği soğumuş bir fast food yemeği gibi. Adrenalin açlığı bir noktaya kadar giderilebilir ama aynı yerden bir daha sipariş verilmez.