Estonyalı kemancı Robert Traksmann: kemanın sesi beni büyülüyor

Estonyalı kemancı Robert Traksmann, keman sesiyle büyümüş bir isim. Çocukluğunda duyduğu sesler onu öylesine etkilemiş ki, hayatının neredeyse tamamını kemanın ritmi içinde geçirmiş. 31 yaşındaki Traksmann, 27 yıldır bu enstrümanla birlikte olduğunu ve kalan ömrünü de kemanla geçirmeyi umduğunu söylüyor.

Keman çalmaya dört yaşında başlayan Traksmann, o günleri şöyle anlatıyor: "Çalmaya başladığımı söylemek doğru olmaz. Önce onunla öyle bir dolaştım ki, keman çenemin altındaydı ve sınıfta Tiiu Peäske'nin yönlendirmesiyle ilk adımlarımı atmak zorundaydım. Bu çok stresliydi." Traksmann, "31 yıllık hayatımın 27 yılını bu enstrümanla geçirdim ve kalan tüm zamanımı da onunla geçirmeyi umuyorum" diye ekliyor.

Kemanın sesi ve aile geleneği

Traksmann'ı kemanla en çok büyüleyen şey, enstrümanın sesi. Babası, dedesi ve büyük amcası da keman çaldığı için, o daha küçüçükken bu sesin ortasında büyümüş. Annesinin anlattığına göre, Traksmann küçük bir çocukken babası pratik yaparken, notaları vagonlara benzetmiş ve "babam vagonlara bakıyor" dermiş.

Bir keresinde Traksmann, kemancı babasına yardım etmek zorunda kalmış. Dokuzuncu ya da onuncu sınıftayken, babası onu sabah erkenden kaldırıp Hiiumaa'ya birlikte çalmaya gitmek isteyip istemediğini sormuş; çünkü kuartetin ikinci kemanında çalan bir çocuk hastalanmış. Traksmann, "İkimiz gidip parçayı çalıştık, aramızda hallettik. Sonra feribotla Hiiumaa'ya gittik, Arvo Aasma bizi güzelce karşıladı ve bizi Rudolf Tobias adına bir ilk yardım ekibi ilan etti, sonra doğrudan sahneye atladık. Böyle güzel bir 'upu veya uju' macerasıydı" diye anımsıyor.