Estonya'da yakınlık koordinatörü: Çıplaklığın gerekli olup olmadığını sorun

Estonya'da yeni bir yaz dönemi tiyatro prodüksiyonu, yakınlık sahnelerini sahnenin merkezine taşıyor. Profesyonel bir koordinatör, oyuncuların hassas sahneleri güvenli bir şekilde nasıl canlandırabileceğini anlatıyor.

ABD ve Fransa'da eğitim alan yakınlık koordinatörü Alice Aleksandridi, samimiyet ve yakınlık sahnelerini 'vulnerable (kırılgan) olduğunuz tüm anlar' olarak tanımlıyor. Bu sahnelere simüle edilmiş seks sahnelerinin yanı sıra tıbbi veya hastane sahneleri, ırkçılık içeren sahneler ve reşit olmayanların yer aldığı sahneler de dahil olabiliyor.

Aleksandridi, yakınlık koordinatörlüğü mesleğinin, 'bir şeylerin ters gittiği durumlardan doğduğunu ve bunun bir daha yaşanmaması için nasıl sağlanacağı sorusundan ortaya çıktığını' belirtiyor. Oyuncular ile yapım ekipleri arasında koreograf ve irtibat görevlisi olarak çalışan Aleksandridi, oyuncuların kendilerini güvende hissetmelerine yardımcı olurken yönetmenlerin de istedikleri sahneyi ve mesajı güvenli bir şekilde elde etmelerini sağlıyor.

Temel soru: Bu çıplaklık gerekli mi?

Aleksandridi'ye göre çalışmalarının amacı kurallar dayatmak değil, zor materyalleri güvenli bir şekilde sahnelemenin bir yolunu bulmak. Bir senaryoyu okurken sordukları temel sorulardan biri: 'Bu başka bir şekilde yapılabilir mi? Mesajı iletmek için bu çıplaklığa gerçekten ihtiyacımız var mı?' Cevap evetse, bunu nasıl uygun şekilde yapacaklarını planlıyorlar.

Bu soru, Terrence McNally'nin 1987 tarihli 'Frankie and Johnny in the Clair de Lune' adlı oyununa dayanan Haapsalu yaz prodüksiyonu 'Kuuvalgel'e ('Ayışığı') da uygulanıyor. Kaia Skoblov ve Karl-Markus Pihlakas'ın başrollerini paylaştığı oyun, yakınlık, güven ve bir başkasını yakına alma korkusu temalarını işliyor.

Pihlakas, materyalin yakınlık ve samimiyete odaklanması nedeniyle oyuncular ve yönetmen Helen Rekkor'a hemen cazip geldiğini söylüyor. Prodüksiyon ayrıca seyirci için daha samimi bir deneyim yaratmak amacıyla kulaklık kullanıyor.

Oyuncular ve prodüksiyon

Skoblov, yakın sahneler oynamak konusunda rahatsızlık hissetseydi rolü kabul etmeyeceğini belirtiyor. 'Materyali okudum ve bu hikayenin anlatılmaya değer olduğunu hissettim, çünkü bu temalar bana gerçekten hitap etti' diyor.

Pihlakas ise prodüksiyonun, yakınlığın sahnede nasıl görüldüğüne dair daha geniş bir değişimi yansıttığını söylüyor. 'Toplum bu konularda daha açık hale geldi' diyen Pihlakas, sahnede ve ekranda yakınlık görme isteğindeki artışın bunun bir yansıması olduğunu da sözlerine ekliyor: 'Daha özgürüz ve bu özgürlüğü sahnede de görmek istiyoruz!'

İki oyuncu da yakın sahneleri kendilerinin idare edebildiklerini ve bu prodüksiyon için bir yakınlık koordinatörüne gerek duymadıklarını doğrularken, Aleksandridi bu ihtiyacın oyuncular ve yönetmenler birbirlerini iyi tanıdıklarında bile ortaya çıkabileceğini söylüyor.

Aleksandridi, eğitimi sırasında, oyuncuların çeşitli kişisel koşullar veya deneyimler nedeniyle şiddet veya yakınlık içeren sahnelerde zorlandıkları örnekleri hatırlıyor. Örneğin, birçok filmde çifti canlandırmış iki oyuncudan erkek olan, uzun süredir birlikte çalıştıkları için bir yakınlık koordinatörüne ihtiyaç duymadıklarını reddetmiş. Ancak kadın oyuncunun, çekimler başlamadan iki hafta önce tecavüze uğradığından haberi yokmuş.

Aleksandridi, 'Sonuçta bir oyuncu her şeyden önce bir insandır. Günlük hayatınızda ne oluyorsa, onu sete yanınızda getirirsiniz' diye vurguluyor.