Mihkelson: Moskova'nın provokasyon uyarıları caydırıcılığı zayıflatıyor

Estonya parlamentosu Riigikogu (Estonya Meclisi) üyesi Marko Mihkelson, Rusya'nın Baltık ülkelerine veya Avrupa'nın başka bölgelerine yönelik olası bir saldırısı hakkındaki spekülasyonların hızla arttığını belirterek, bu tür söylentilere karşı dikkatli olunması gerektiğini yazdı. Mihkelson'a göre tek tek olgular, arzuladığımız düşüncelerle, en kötü senaryolarla ve kimi zaman yalnızca dikkat çekme ihtiyacıyla karıştırılıyor. Avrupa'da büyük bir savaşın sürdüğünü, ancak müttefiklerin ya bunu görmezden geldiğini ya da yalnızca bölgesel bir toprak çatışması olarak ele aldığını vurguladı.

Mihkelson, Rusya'nın stratejik hedeflerini değiştirmediğini savunuyor: Ukrayna'nın egemenliğini yok etmek ve mevcut Avrupa güvenlik düzenini yeniden şekillendirmek, yani NATO'yu zayıflatıp sonunda dağıtmak. Ona göre rahatsız edici gerçek şu: Kremlin'i bu hedeflerden vazgeçmeye zorlamak veya bu hedeflerin uygulanmasının dayanılmaz derecede yüksek bir bedeli olacağını anlatmak için çok az şey yaptık. Bunun yerine, neredeyse kendi kendini gerçekleştiren bir kehanet gibi, Rusya'nın NATO'ya saldırısının kaçınılmaz olduğu izlenimini yaratıyoruz.

Bölünmüş Avrupa ve Moskova'nın taktikleri

Yazıya göre Rusya, yalnızca bilgi etkisi yoluyla bile bizi şaşırtıp felç edebileceğini anlıyor. Baltık ülkeleri, Finlandiya veya Polonya çevresindeki sürekli spekülasyonlar, bunun öncelikle Rusya'nın iki üç komşusuyla ilgili bir sorun olduğu izlenimini yaratabilir; Avrupa'nın geri kalanı ise kendini bir şekilde dokunulmaz hissedebilir. Mihkelson, bu yanılgının Ukrayna örneğinde de görüldüğünü hatırlatıyor: Donbas sorunu bir şekilde çözülürse barışın geleceği umudu yaratılmıştı. Aynı mantık şimdi NATO'nun doğu kanadına uygulanıyor.

Mihkelson, Moskova'nın Aralık 2021'deki ültimatomunu hatırlatıyor: NATO'nun askeri altyapısının 1997 sınırlarına geri çekilmesi talep edilmişti. Rusya, Ukrayna konusunda anlaşma sağlanmasını ve Avrupa güvenlik düzeninin kökten yeniden şekillendirilmesini istemişti. Ona göre Rusya, istekli koalisyonun üyelerinin bile Ukrayna'nın zafer kazanmasına yardım etme ve Rusya'nın saldırganlığını geri püskürtme konusunda net bir stratejik hedef ortaya koymaya hazır olmadığını görürse, Kremlin neden NATO'nun kendisini savunma konusunda kararlılığımız olduğuna inansın?

Mihkelson'a göre Rusya'nın Batı'ya yönelik kampanyası mutlaka konvansiyonel bir saldırıyla başlamak zorunda değil. Bu kampanya uzun süredir NATO'nun içinden yıpratma, seçimlere müdahale, bölücü anlatıları güçlendirme, siyasi ayrılıkları kullanma ve korku yayma yoluyla sürüyor. Rusya'nın ilk hedefi Ukrayna'yı yalnızlaştırmak, Batı desteğini sınırlamak ve ardından 5. Madde için birlik içinde hazır olup olmadığımızı sınamak.

Stratejik netlik ve caydırıcılık çağrısı

Yazıda, bu savaşa ciddi biçimde son vermek isteniyorsa gerçekliğinin tanınması gerektiği belirtiliyor. Öncelikle stratejik netlik gerekiyor: Rusya, biz rica ettiğimiz için değil, saldırganlığın bedeli beklenen faydadan yüksek hale geldiğinde saldırı savaşını bitirecek. Mihkelson, istekli koalisyonun en az üç somut hedefe yönelmesi gerektiğini yazıyor: Ukrayna'ya askeri desteğin önemli ölçüde artırılması (örneğin yılda en az GSYİH'nin yüzde 0,25'i), Ukrayna'nın finans sisteminin desteklenmesi (savaş maliyetleri günde 190 milyon dolar) ve Rusya'nın geniş çaplı hava terörüne karşı şehirleri, tahıl ihracatını ve kritik stratejik altyapıyı korumak için askeri insani misyon hazırlığı.

Ayrıca Rusya'ya kararlı ekonomik baskı uygulanması gerektiğini, böylece savaş makinesinin mevcut hacimde çalışamayacağını savunuyor. Bunlar yapılmazsa Avrupa genelinde Rus terör eylemlerinin artmasının bekleneceğini belirtiyor. Hedefler arasında savunma sanayii şirketleri ve yöneticileri olabilir. Rusya'nın bir NATO ülkesinde kurbanlara yol açan saldırıda suçu Ukrayna'ya atabileceği sahte bayrak operasyonlarına da hazırlıklı olunması gerektiğini yazıyor.

Mihkelson, en önemlisinin "Yardım edin, Ruslar geliyor!" tarzındaki teslimiyetçi spekülasyon akınına son vermek olduğunu vurguluyor. Ona göre bu tür bir bozguncu zihniyet yalnızca caydırıcılığı zayıflatıyor. Rusya'nın bir sonraki saldırısını tahmin etmek yerine, Rusya'nın başlattığı saldırı savaşını kaybetmesi için konuşup harekete geçilmesi ve bu saldırganlığın Rusya'yı yöneten diktatörlük için ciddi sonuçları olacağının netleştirilmesi gerektiğini söylüyor. Kararlı eylemin stratejik istikrarı bozabileceği korkusunun artık Rusya'nın tırmandırma aracına dönüştüğünü; Ukrayna veya Avrupa'yı güçlendirebilecek her adımın Moskova'yı kışkırtacağı gerekçesiyle reddedilirse Rusya'nın yanlış dersi çıkaracağını ekliyor: korku işe yarıyor.