Lydia Rahula: Çocukları hafife almamalı, onlar hem narin hem güçlü

Estonya'da uzun yıllardır koro şefliği ve pedagog olarak görev yapan Lydia Rahula, çocuklarla 50 yılı aşkın süredir çalışıyor. Rahula, bu sürenin kendisini dinç ve enerjik tuttuğunu söylüyor. Uluslararası Müzik Günü olan 1 Ekim'de Estonya Müzik Konseyi tarafından müzik alanındaki uzun soluklu üstün çalışmaları nedeniyle ödüle layık görülen Rahula, ERR'in "OP" programına konuk oldu.

Ödülünü almanın mutluluğunu dile getiren Rahula, jüriye, öğrencilerine, velilere ve meslektaşlarına teşekkür etti. "Koroyla çalışmak bir işbirliği, ortak bir emektir" diyen deneyimli pedagog, okulda çalışmanın kendisini mutlu ve enerjik tuttuğunu vurguladı.

Çocukların enerjisi ve dijital bağımlılık

Rahula'ya göre çocuklar ona büyük bir enerji veriyor: "Sabah okula geldiğinizde biri size el sallıyor, bu benim için çok dokunaklı. Sınıfa girdiklerinde ışıl ışıl oluyorlar. Bu karşılıklı bir alışveriş: Ben onlara veriyorum, onlar da bana."

Ancak günümüzde çocukların ilgi alanlarının çok çeşitlendiğini belirten Rahula, koro şarkılarının spor ve akıllı telefonlarla rekabet etmek zorunda olduğunu söyledi. "En zor olan çocukları odaklamak. Telefon bağımlılığı utanç verici boyutta. Çocuklarının telefonla oynamasına izin vermeyen ebeveynler sayesinde o çocuklar farklı oluyor" dedi.

Müziğin hayat bulması için ruhunuzu ortaya koymanız gerektiğini savunan Rahula, koro şefliğini bir tür şifacılığa benzetti: "Sürekli uğraşırsınız ve bir an gelir her şey ses vermeye başlar."

Aile desteği ve öğrencilerle bağ

Onlarca yıl boyunca birçok koroyu yönetmek, ailesinden uzak zaman geçirmesi anlamına da geldi. Rahula, eşi Tõnis'in kendisine sarsılmaz bir destek olduğunu, onsuz bugünkü noktaya gelemeyeceğini söyledi. Uzun yokluklar çocuklarının daha hızlı bağımsızlaşmasına neden oldu. "Örneğin Tomi küçük bir çocukken, anne yoktu, buzdolabı açıktı, yağ aldı, ekmek aldı, üzerine sürdü. Yemek yine de yenmiş oluyordu. Öğrenilmiş bir çaresizlik yoktu" diye anlattı.

Öğrencileri için her zaman hazır olduğunu belirten Rahula, onlarla yaptığı konuşmaların gizli kaldığını vurguladı: "Veliler bir öğretmene neler emanet edildiğini hayal edemez." Bu, çocukların evden uzakta zorlandıkları anlarda da onlara destek olmak anlamına geliyor.

Rahula, bu yıl bir kampta yaşanan bir olayı şöyle anlattı: "Yeni bir çocuk odasında ağlıyordu. Ona sarılmak isteyip istemediğini sordum. 'Evet, istiyorum' dedi. O çocuğa sarıldım ve o kadar uzun ve sıkı sarıldı ki gözlerim doldu. İşte o an anladım: Bu işi ruhunuzla yapıp her şeyinizi verirseniz, çocuklar da bunu hissediyor. Çocuklar narin ama aynı zamanda çok güçlü. Onları hafife almamalıyız."