Film incelemesi: Wolverine oyunu, köpek filmleri ve yeni Pattinson filmi

Estonya'nın kültür portalı ERR, hafta sonu için hazırladığı 'Kültür Hızlı Kursu'nda bu kez bir öneri, birkaç kararsız seçenek ve oldukça sert bir uyarıya yer verdi. İncelemenin merkezinde video oyunu dünyasından bir hayal kırıklığı, sinemalarda iki köpek filmi ve Venedik'te prömiyeri yapılan yeni bir yapım var.

Marvel's Wolverine: Yüksek bütçe, düşük tatmin

Insomniac stüdyosunun yeni oyunu 'Marvel's Wolverine', A kategorisinde büyük bir beklentiyle piyasaya çıktı. Aynı stüdyonun daha önce geliştirdiği 'Ratchet & Clank' ve 'Spider-Man' oyunları büyük beğeni toplamıştı. Ancak incelemeciye göre yüz milyonlarca dolarlık bütçe ve iyi ön koşullar başarıyı garanti etmiyor.

Oyunun en büyük sorunu, 'Spider-Man' oyunlarındaki açık New York şehir alanı ve sınırsız kum havuzu hissinin yerini dar patikalara bırakması. Logan karakteri karanlık ve kanlı bir geçmişle boğuşuyor; hikaye yaklaşık 20 saat sürüyor ancak oyuncuyu içine çekmeyi başaramıyor. Logan ile Jean Grey arasındaki kimya zaman zaman duygusal olsa da, geri kalanı 'dünyayı kurtaralım ve kötüleri dövelim' klişesinin çok geniş bir tuvale yayılmasından ibaret.

İncelemeci, oynanış mekaniğini basit ve tekrara dayalı buluyor: İki tuşa sürekli basmak yeterli oluyor ve televizyon karşısındaki oyuncunun becerisi pek önem taşımıyor. Zaman zaman görsel olarak etkileyici ortamlar dikkat çekse de dövüşler kısa sürede monotonlaşıyor. Özellikle daha zorlu düşmanlar can sıkıcı hale geliyor; incelemeci bu anlarda zorluk seviyesini düşürmek zorunda kaldığını belirtiyor. Sonuç olarak, 'GTA VI' öncesi PlayStation'ı tozdan arındırmayı düşünenlere bu para ve zamanı başka bir şeye saklamaları öneriliyor.

Köpek filmleri: Gözyaşı garantili çifte doz

Sinemalarda bu hafta iki farklı köpek filmi aynı anda gösterimde. İlki, Brad Pitt'in Alaska ormanlarında geçen hayatta kalma hikayesi. İncelemeci, filmin doğa portresi ve yavaş yaşam tasviriyle iyi bir yapım olabileceğini, ancak savaş travmasının insanları (ve köpekleri) içten içe kemirdiği klişesine sığındığını yazıyor. Filmde köpek korku dolu kabuslar görüyor ve Pitt'in canlandırdığı karakterin kalp krizi geçirmesiyle başlayan uçak kazası sonrası zorlu Alaska doğasında hayatta kalma mücadelesi anlatılıyor. İncelemeciye göre iki film bir türlü birleşemiyor; fikir güzel ama uygulama yetersiz. Yine de köpek sevenler aradıklarını bulacak: yer yer heyecanlı, nabzı yükselten, ama en çok da ağlatan bir yapım.

İkinci film ise Tartuff festivalinin açılış filmi olan ve sinemalara yeni giren 'Gohan - valge koer' (Gohan - Beyaz Köpek). Tayland sinemasının duygusallık konusundaki özel yeteneği burada da kendini gösteriyor. Yaklaşık 2,5 saat süren film, bir köpeğin gözünden Tayland toplumunu ve günlük yaşamı anlatıyor; zenginlik ve yoksulluk, sevgi ve kavga, gerçek karakterler. Ancak incelemeciye göre film söylemek istediğini tam olarak aktaramıyor ve güçlü finaline doğru ilerliyor; finalde en sert izleyiciden bile gözyaşı koparılıyor.

İncelemeci, iki filmi ayrı ayrı izlemenin derin bir iz bırakmayacağını, ancak art arda beş saat sinemada kalmanın (en azından köpek sevenler için) kapsamlı bir kolaj oluşturabileceğini belirtiyor. Yine de köpeklerle sinemada artık sadece ağlatılmak yerine başka şeyler de yapılmasını beklediğini ekliyor.

Robert Pattinson'ın karanlık dünyası

Haftanın en çok konuşulan filmi ise Venedik Film Festivali'nde prömiyeri yapılan Lance Oppenheim imzalı 'Hiilgeaeg' (Işıltılı Çağ). Film, 2000'lerin başında yayınlanan ve televizyon kamerası önünde pedofilleri ifşa eden tartışmalı 'To Catch a Predator' adlı TV programını temel alıyor. İncelemeciye göre bu konu çok daha klinik ve objektif bir şekilde işlenebilirdi; ancak Oppenheim, yirmi yıl önceki histerik televizyon endüstrisi atmosferini görsel olarak yeniden yaratan ve izleyiciyi sürekli rahatsız eden beş boyutlu bir simülasyon oluşturuyor.

Bu kaosun ortasında Robert Pattinson parlıyor; en büyük gücü olan tuhaf canlandırmadan sonuna kadar yararlanıyor. Pattinson bir yüz yıl önce doğmuş olsaydı, muhtemelen sesli sinemanın yıldızı olurdu; çünkü o, her durumda saniyeler içinde role bürünebiliyor, sempatik bir sunucudan nevrotik bir eksantriğe dönüşebiliyor. Film yer yer odağını kaybetse de, incelemeci onu zengin portre çizgileri aramak yerine cesur bir yazar filmi olarak izlemenin daha kolay olacağını söylüyor. A24'nün büyük stüdyoların sulandırdığı fikirlere karşı hâlâ sarsıcı, zaman zaman sarsak ama unutulmaz sinema sunduğunu ekliyor.

İnceleme ayrıca yetişkinlere yönelik aptalca animasyon filmlerine sert eleştiri getiriyor. Andy Serkis'in yönettiği ve Woody Harrelson, Glenn Close, Steve Buscemi, Seth Rogen gibi isimlerin seslendirdiği Orwell uyarlaması 'Hayvan Çiftliği'ni 'gereksiz' olarak nitelendiriyor. İncelemeci, filmin çocuk filmi sanılıp Estonca dublajla sunulmasının eserin tek değerini de yok ettiğini belirtiyor. Serkis'in bir sonraki projesinin yeni bir 'Yüzüklerin Efendisi' filmi olacağını hatırlatan incelemeci, stüdyo yöneticilerini uyarıyor: Bu bütçeyle kötü bir iş çıkabilir. Sonuç olarak 'Hayvan Çiftliği' gibi yetişkinlere yönelik çöp animasyonların artık bir niş haline geldiğini, iki yıl önce Norveçlilerin sperm hücresiyle ilgili bir film yaptığını, geçen yıl 'Tossud' adlı kötü bir yapımın çıktığını ve şimdi de bu klasik eserin 1,5 saatte heba edildiğini yazıyor. İncelemeci, bu tür yapımlardan uzak durulmasını, merak edenlerin bile çocukları oyundan uzak tutmasını öneriyor.